BAĞIRMAK, İSYANIMIN OLANCA ŞİDDETİYLE BAĞIRARAK, KAPANDIĞINIZ FİLDİŞİ KULELERİNİZDE ZELZELE OLMAK İSTİYORUM

BAĞIRMAK, İSYANIMIN OLANCA ŞİDDETİYLE BAĞIRARAK, KAPANDIĞINIZ FİLDİŞİ KULELERİNİZDE ZELZELE OLMAK İSTİYORUM

İstanbul’daki toplu ulaşım çilesini çekmeyenler şanslıdırlar.

Bu dev kent..

Yoksulluğun pençesinde kıvranan asgari ücretli işçileri..

Kâğıt toplayıcıları..

İşsizler, esnaflar, memurlar, emekliler..

Kahvehane köşelerine itilmiş delikanlılar..

Ve eve hüküm giymiş işsiz genç kızlar ve kadınlarıyla on beş milyonluk bir zindan..

Zenginlerle devleti yönetenler içinse bir cennet ve bir para denizidir.

BU KÖYKENTTE İNSAN HAYSİYETİ YERLERDE SÜRÜNÜYOR

Burası öyle bir kapan ki..

Geçim kaygısıyla ana baba ocağını terk edip gelenler, bir daha geri dönemez ve ömür boyu kalakalırlar bu çile diyarında.

Her şey gibi, toplu taşıma da bir işkencedir bu köykentte. Öyle alçaltıcı bir ulaşım ki, insan haysiyeti yerlerde sürünüyor.

Ben birkaç aydır İstanbul’dayım.

Arabam olmadığı için bu işkenceden ben de payımı alıyorum.

Otobüsler, dolmuşlar, metro, metrobüs ve marmaray nefes alınamayacak ölçüde ağzına kadar hıncahınç doluyorlar.

İnsanlar itişip kakışarak, tarlalardaki başaklar gibi ağız ağza, kan ter içinde yolculuk ediyorlar.

Bu tıkış tıkış manzarayı her gördüğümde, kendimizi ahıra kapatılmış koyunlar gibi hayal etmekten alıkoyamıyorum.

İnsanları öne iterek, kadın erkek, yaşlı genç, zar zor bindiğiniz araçlarda sesinizi duyuracağınız ve bu rezaleti bağıracağınız bir muhatap bulamıyorsunuz.

Öfkeniz ve isyanınız bir yanardağ gibi patlıyor içinizde.

Bu on beş milyon insan, İstanbul’da silahlı muhafızlarla çevrilmiş bir toplama kampındaymış gibi sahipsiz ve çaresizdir.

Halkın cebinden Mercedeslerle seyahat eden siz devlet erkânı..

Cumhurbaşkanı, bakanlar, belediye başkanları ve yüksek bürokratlar…

Sizi, senenin 365 günü değil, sadece bir saat halkla birlikte duraklarda beklemeye ve toplu taşıma ile yolculuk yapmaya davet ediyorum.

Akbiller yoksulların bütçesini zorlayacak derecede pahalı olsa da dert etmeyin.

Biz sizin yerinize akbil basarız.

O balık istifi kalabalıkta narin bedenleriniz biraz hırpalanacak ve dört beş bin liralık ayakkabılarınız ne yazık ki çiğnendiği için kirlenecektir.

Meraklanmayın; biz boya parasını da veririz, yeter ki siz gelin.

Sizin bu rahatlığınız, bizim sessizliğimizdendir.

Bağırmak, isyanımın olanca şiddetiyle bağırarak, kapandığınız fildişi kulelerinizde zelzele olmak istiyorum.