savaş oyunu

savaş oyunu

savaş oyunu

bir oyundayız 
ne kadar gerçek olursak 
o kadar iyi 
birilerimiz rütbeli 
kalanımız emir eri

oyun tek perde
ve seferî
ter içinde herkesin elleri 
sıcaktan sanılmasın avuç terlemesi 
korkunun bir biçimi

komut geldi 
tetikler çekildi
rüzgâr ölümden esti

neden bu kadar küçük gök 
ya da kim olmakta başı bozuk mermi salan ortalığa 
yağmur ne ki 
ölüm kaplamış evreni
kurşundan heykel gibi 
kendini tekrarlayan sağanak sanki

bak sevda 
komut geldi işte 
başladı ölüler panayırı 
cephelere ayrıldık
kardeşim karşıda kaldı 
sahnenin kapanan perdesine 
bir mübaşir duyarsızlığıyla 
öleceklerin düşleri asıldı 
yaşamak yasaktı hepimize 
emre uyduk 
artık yoktuk 
kardeşimin mermisi bende
benimki kardeşimde 
buluştuk kardeşimle 
ölüler kentinde

selah 
21:41 
23 02 2008

21.01.2018 (Selah Özakın)

Yorumlar (0)

Yorum Yaz

DİĞER YAZILAR